Mijn visie op levenskunst

Mijn werk op het gebied van de levenskunst/bestaansethiek beslaat vier clusters van activiteiten. De afgelopen tien jaar heb ik in het voetspoor van Michel Foucault, samen en in discussie met andere filosofen, systematisch de hoofdlijnen van een bestaansethiek of levenskunstmoraal uitgezet. Zelf zie ik levenskunst als een vorm van morele educatie, een actueel soort Bildung, in het bijzonder als een concrete moraal van zelfverantwoordelijkheid. Deze normatieve bestaansethiek wil antwoord geven op de klassieke vraag: hoe moet ik leven? Wat is een zinvol leven in een goede samen­leving? Vertaald naar de actualiteit: hoe kunnen laatmoderne mensen zich hun leven toe-eigenen, hun eigen levensstijl ontwikkelen en met elkaar een zinvol leven leiden?
Als ik mijn werk op dit gebied overzie, noteer ik vier clusters van activiteiten. Ik ben begonnen met een aantal historische studies: wat hebben anderen over levenskunst naar voren hebben gebracht, van Socrates tot op de dag van vandaag. Ten tweede heb ik me gewaagd aan conceptuele analyses van de begrippen levenskunst en zelfzorg. In het verlengde hiervan hou ik me bezig met metaforen (bijvoorbeeld het leven als reis), narrativiteit (oa. life review, over verhalen die samenhang aan ons leven kunnen geven), temporaliteit (tijdsmodi als duur, ritme, juiste ogenblik) en met motivatie-theorieën, als toespitsingen die ik zelf van bijzonder belang acht. Ten derde ben ik bezig met enkele concrete, praktische toepassingen, in het bijzonder met Bildung van jongeren en met een senioren-academie (levenskunst voor de tweede levens­helft). Voor beide groepen is het van belang om hun speelruimte te ontdekken. Jongeren ontdekken hun actor-zijn en denken dan al gauw dat alles kan. Ouderen dreigen te vergeten dat ze actor zijn en zien geen nieuwe wegen meer. Ten slotte verzamel ik problemen. Ik probeer om niet dogmatisch te zijn en na te denken over de grenzen van de levenskunst. ​